Fenomen dancingu w Córkach dancingu


Reżyserka, Agnieszka Smoczyńska spędziła dzieciństwo na zapleczu restauracji dancingowych. Również autorki tekstów piosenek i muzyki do filmu, siostry Zuzanna i Barbara Wrońskie, jako dziewczynki wychowały się w świecie dancingu lat 80.

 

Towarzyszyły rodzicom, którzy grali w zespołach w najbardziej ekskluzywnych restauracjach Polski (m. in. w legendarnej Adrii, w której toczy się akcja filmu). To ich zmyślony życiorys posłużył za kan­wę opowieści.

Dancingi lat 80. są więc światem dzieciństwa przywołanym z pamięci twórców Córek Dancingu. Bohaterki w filmie są właśnie jak dzieci, które wchodzą w to niebezpieczne, ale zarazem dziwnie przyciągające otoczenie, dorastają w nim: pierwszy papieros, pierwszy wy­stęp przed publicznością, pierwsze wielkie uczucie i nieudany seks. Dziewczyny przeżywają pierwszą miłość, która jako taka, zawsze jawi się jako najważniejsza. Konstytuuje jednostkę, kształtuje to, kim się jest. Po niej następuje równie burzliwe pierwsze rozczarowanie, które na zawsze zabija w nich dziecko.

corki dancingu fotosy CC-kuba kijowski -3

 

Fenomen dancingu

Akcja Córek Dancingu umieszczona jest w realnym czasie historycznym, jednak cały aspekt polityczno­-historyczny ustępuje miejsca głębszemu wejściu w świat dancingu, będącego ucieczką od polityki i marazmu towarzyszącego temu okresowi historii Polski. Bohaterów nie interesują sprawy publiczne, zaabsorbowani są tworzeniem muzyki i życiem w dancingowym świecie daleko poza tym realnym.

Fenomen kultury dancingu był typowy dla krajów bloku wschodniego. To był świat odrębny od prze­siąkniętego polityką życia codziennego. Dancing łączył ludzi różnych sfer, bawili się tam zarówno urzędnicy i dyrektorzy, jak i taksówkarze czy cinkciarze. Tworzył się unikatowy melanż towarzyski, półświatek pił i bawił się z kadrą zatrudnianą na państwowych posadach. Płynęło morze alko­holu, załatwiano różne interesy, ale nie zajmowano się działalnością opozycyjną. W obycza­jowość tamtej kultury wpisane było rozluźnienie erotyczne, jawne romanse, świat kochanek i dziwek. Atmosferę tego czasu dość dobrze oddają polskie filmy z lat 80., takie jak Wielki Szu Sylwestra Chęcińskiego z 1982 roku, oraz seriale telewizyjne – jak 07 zgłoś się i Tulipan.

Na dancingi ludzie przychodzili po to, aby bawić się do piosenek granych na żywo, śpie­wanych przez popularne wokalistki i wokalistów. Tak zwane wykony były pamiętane, tak jak dziś koncerty. Z początkiem lat 90. ten świat powoli znikał, wypierały go dyskote­ki i muzyka elektroniczna, a na parkiecie pojawiło się nowe pokolenie. Marynarki i cekiny z PRL-u ustąpiły kolorowej bawełnie, jeansowi z Turcji i białym trampkom. Dancing stał się kulturową opozycją do dyskoteki, nastąpiło zderzenie światów i pokoleń. W filmie symbolem nowych czasów muzycznych jest Basista. Bohater ten porzuca Zespół, by z nową kochanką Nancy, w rozpoczynającej się właśnie epoce wirujących singli, grać koncerty disco.

corki dancingu fotosy CC-kuba kijowski -32

Córki Dancingu to wielkomiejska bajka dla dorosłych. Z założenia jest dziełem osobnym i oryginalnym. Twórcy zdecydowanie uciekają od wytartych schematów, rozsadzają ramy gatunku, łącząc w filmie różne stylistyki i konwencje. Nie unikają jednak inspirowania się poszczególnymi filmami lub zastosowanymi w nich rozwiązaniami. Są to przede wszystkim musicale Tań­cząc w ciemnościach Larsa von Triera z 2000 roku oraz Chicago Roba Marshalla z 2003 roku. W Córkach Dancingu musicalowe songi są również zintegrowaną częścią fabuły, nie stanowią oderwanych wstawek, a raczej malują przed widzem głębszy, psycholo­giczny rys postaci. Ważny jest też film Stokrotki Věry Chytilovej z 1966 roku, kultowe dzieło Czechosłowackiej Nowej Fali, w komediowy sposób portretujące dwie młode, pełne seksapilu dziewczyny, uwodzące mężczyzn i nie chcące dorosnąć.

 corki dancingu fotosy CC-kuba kijowski -15

W Córkach Dancingu pobrzmiewają echa innych znanych światowych arcydzieł. Są to m.in. Czarnoksiężnik z Oz Kinga Vidora i Mervyna LeRoya z 1939 roku – kla­syczna historia niewinnej nastolatki o wyglądzie dziecka, jej inicjacji, odkrywania pierwszej, dorosłej drogi życiowej, przebiegającej w baśniowej scenerii; Parasolki z Cherbourga Jacquesa Demy’ego z 1964 roku – próba wzruszenia widza nieszczęśliwą, melodramatyczną miło­ścią i niespełnieniem, fatum, które rozdziela kochanków. Inspiracją były także filmy kampo­we, kultowe, obrazoburcze, niegrzeczne erotycznie, prezentujące odpowiednio epokę rocka i epokę disco, rewolucyjne dla języka filmu, m.in.: Rocky Horror Picture Show Jima Sharmana z 1975 roku. Jak również ważne dzieła wybitnych twórców amerykańskiego kina: Cały ten zgiełk Boba Fosse’a z 1979 roku i New York, New York Martina Scorsese z 1977 roku.

corki dancingu fotosy CC-kuba kijowski -72

Bezpośredni pretekst do skorzystania z formuły musicalu stanowią zarówno bohaterki, jak i tematyka filmu. Cały film dzieje się w świecie muzyki estradowej, przepełnia go tętniąca rytmem rzeczywistość knajp i dancingów, życie bohaterów koncentruje się wokół muzyki i śpiewu.

 

Musical

W Polsce musical był przez lata gatunkiem zapomnianym, obecnie zdaje się przeżywać swój renesans.

Na świecie, a zwłaszcza w będących kolebką ga­tunku Stanach Zjednoczonych, musical już dawno zdążył wyewoluować daleko poza utarty schemat przyjemnego, łatwego filmu okraszonego kilkoma numerami muzycznymi. Przy po­mocy formuły musicalu realizowano komedie, tragedie, dramaty obyczajowe czy nawet filmy wojenne. Córki Dancingu również bardzo odważnie przełamują utarte musicalowe schematy, czerpiąc pełnymi garściami z innych gatunków filmowych: od horroru po tragikomedię. To film poruszający ponadczasowe problemy, mo­gący nie tylko rozbawić, ale też wzruszyć i skłonić widzów do refleksji.

Słowa piosenek i muzykę na potrzeby filmu napisały i skomponowały siostry Zuzanna i Bar­bara Wrońskie – prawdziwe muzyczne Córki Dancingu, a obecnie założycielki jednej z naj­bardziej oryginalnych grup muzycznych w Polsce: Ballad i Romansów. Siostry wydały dwie płyty, za które zostały wyróżnione między innymi Gwarancją Kultury czy nominacją do Paszportu Polityki. Druga płyta zespołu pod tytułem Zapomnij została uznana przez Gazetę Wy­borczą najlepszą płytą 2012 roku. Starsza Zuzanna śpiewa i pisze teksty, Barbara komponuje, gra na klawiszach i śpiewa. Gatunkowo ich muzyka łączy styl nowej fali, kompo­zycje ze znanych z dawnych, wydawanych na winylu bajek dla dzieci, z elementami budowa­nia nastroju jak w muzyce filmowej. Wielką siłą muzyki Ballad i Romansów są poetyckie tek­sty śpiewane przez siostry, będące doskonałym dopełnieniem muzycznych aranżacji. Teksty te, pozornie infantylne, w rzeczywistości są głębokie, nacechowane dużą dozą ironii i wnikliwą obserwacją stosunków międzyludzkich. W utworach zespołu czuć wypływające z własnego doświadczenia emocje, które przenoszą się na opowiadane historie i ich bohaterów. Twór­czość zespołu to specyficzna mikstura rytmów i klimatu świata dancingu, przefiltrowanego przez wrażliwość dziecka.

Ideą dancingu było jak najlepsze odtworzenie hitu muzycznego. Dlatego oprócz autorskich piosenek w filmie wykorzystano zaaranżowane na nowo przez Ballady i Romanse ponadcza­sowe hity, m.in. Daj mi tę noc zespołu Bolter, Byłaś serca biciem Andrze­ja Zauchy, Bananowy song zespołu Vox czy I Feel Love Donny Summer. Piosenki te były nieodłączną częścią dancingów lat 80.

Dodatkowo w filmie pojawia się wiele utworów z lat 70. i 80., ale też późniejszych, będących swoistą prefiguracją burzliwych zmian, które wstrząsnęły sceną muzyczną na prze­łomie lat 80. i 90. Obecność takich utworów jak punk-rockowe Kolory legendarne­go zespołu Post Regiment, czy Chronus (Saturn) Billiego Chase’a, powoduje, że film jest osadzony w znacznie szerszych realiach, nie ograniczając się tylko do hitów dancingowych, ale też budując wiarygodny obraz życia muzycznego tamtych lat.

Piosenki nie pełnią funkcji stricte narracyjnej. Są nośnikami emocji, odnosząc się do stanów wewnętrznych bohaterów; nie streszczają fabuły, nie zastępują akcji. Utwory w większości wykonywane są przez aktorów, nie zaś przez zespół Ballady i Romanse, który pozostaje jedynie autorem tekstu, muzyki i aranżacji, wykonując piosenkę finałową na statku Murena.

 

 

 

Fiszka filmu:  Córki dancingu

 
Córki dancingu

Reżyseria: 


Obsada:
, , , , , , ,

Gatunek:
Nagrody/nominacje:
Premiera: 25 Grudzień 2015
Rok produkcji: 2015
Kraj: 


 
 
 
 

Dystrybutor filmu

 
 
 
 

Katagoria: warsztat kompozytora
Słowa kluczowe: , , , , , , , , , , , ,
Opublikowano 3 lata temu.
Publikacja była czytana: 2508  razy.